fbpx
  • Cze 14

    dr. n. med. Norbert Szaluś

    Część I

    Selen (Se) jest jednym z głównych pierwiastków pod względem zdrowotnym u człowieka. Jego nazwa pochodzi od greckiego słowa – selena, co oznacza księżyc. Ma to od­zwierciedlenie w jego „naturze”, ponieważ posiada on swo­je blaski i cienie, podobnie jak księżyc. Od jego odkrycia mi­nęło ponad 200 lat. Początkowo uważany był za bierny dla organizmu, później przypisywano mu silne właściwości trujące, a obecnie uważany jest jako „eliksir życia„. Szczegól­nie istotnym wydaje się fakt łączący choroby nowotworowe z niedoborem selenu w organizmie. Głównym źródłem selenu w diecie są produkty zwierzęce i zbożowe, do których ten pierwiastek jest wbudowany w posta­ci dwóch aminokwasów: selenometioniny (SeMet) i selenoeyste­iny (See). Poprzez udział w różnych procesach metabolicznych komórek może zapobiegać rozwojowi procesu nowotworowego. W większości krajów na świecie osoby dorosłe spożywają w die­cie od około 40 do 150 µg/dzien. Należy jednak zauważyć, że w światowej populacji „panuje” znaczny niedobór tego pier­wiastka w organizmie. Obligatoryjna maksymalna dawka to 200 µg/dzień. Jednak z kilku prac wynika, że dawka profilak­tyczna powinna mieścić się w granicach 250 – 300 µg/dzień. Z biegiem czasu i postępem badań nad Se w profilaktyce chorób nowotworowych zwiększała się liczba dowodów,” że spożycie wyższej dawki tego pierwiastka skuteczniej zmniejsza ryzyko zapadalno­ści na choroby rozrostowe. W badaniach El-Bayoumy’a i wsp., jak również w pracach innych badaczy stwierdzono że, Se obec­ny w pożywieniu, spożywany w dawkach 400 µg dzień i wyższych (czyli ponad dwukrotnie więcej niż dawka zalecana) był dobrze tolerowany i nie wywoływał żadnych oznak niepożądanych. Na dowód tego warto przytoczyć badanie Red’a i wsp., w któ­rym 24 mężczyznom z potwierdzonym w badaniu histopatolo­gicznym rakiem gruczołu krokowego, stosowano przez 12 mie­sięcy Se, w ilości 1600 (8 chorych) i 3200 (16 chorych) µg/dzień, w celu zahamowania dalszego rozwoju nowotworu. Stężenie se­lenu w osoczu u tych chorych wzrosło odpowiednio do 492 i 640 ng/ml. W przeprowadzanych okresowych badaniach parametry biochemiczne czynności wątroby i nerek oraz morfologia nie od­biegały od normy.

    c.d.n

     

  • Mar 5

    Selen (Se, łac. Selenium – nazwa pochodzi z greckiego księżyc) należy do najważniejszych pierwiastków śladowych w organizmie człowieka. W związku z tym, że w Europie, w łańcuchu od Finlandii po Turcję gleby są ubogie w selen, większość ludzi naszego kraju przyjmuje ten pierwiastek w niewystarczającej ilości. Wydalany jest w 60% z moczem, 35% z kałem, pozostała część wydzielana jest przez pot, płuca itp. Zawartość Se w pokarmach roślinnych i zwierzęcych jest zmienna, zależy, m.in. od poziomu tego pierwiastka w ziemi przeznaczonej do uprawy, czynników klimatyczno-glebowych, warunków hodowli oraz zastosowanych procesów technologicznych. Wpływa na nią również przetwarzanie surowców żywnościowych. Podczas obróbki cieplnej traci się ok. 40% pierwiastka, przy czym najmniejsze ubytki występują w trakcie gotowania, największe przy smażeniu i pieczeniu. Selen szybko łączy się z proteinami, dlatego żywność o dużej zawartości białka, a więc mięso, podroby, ryby oraz owoce morza tworzą jego zasobne źródło. W sporej ilości występuje również w produktach zbożowych. Mniejsze zagęszczenie selenu posiadają warzywa i owoce, choć nie należy zapominać o produktach pochodzenia roślinnego, które kumulują selen, takich jak brokuły, kapusta, czosnek, cebula, szczypiorek, grzyby oraz niektóre orzechy. Człowiek najlepiej ascymiluje formy organiczne selenu – selenometioninę oraz selenocysteinę. Selen jest absorbowany głównie w śluzówce dwunastnicy, jego absorpcję zwiększa obecność białka. Poziom selenu w surowicy krwi nie odzwierciedla więc faktycznego stanu pierwiastka w ustroju. Obecnie uważa się, że niski poziom peroksydazy glutationowej oraz zaburzenia metabolizmu hormonów tarczycy mogą być wyznacznikiem niedoboru selenu w organizmie. Peroksydaza glutationowa to ważny enzym usuwający z organizmu toksyczny nadtlenek wodoru. Selen ma działanie odtruwające przy zatruciach metalami ciężkimi. Selen posiada pozytywny wpływ na poszczególne organy, np. na tarczycę (wspomaga jej prawidłowe funkcjonowanie), oczy (chroni przed zaćmą), stawy (ogranicza powstanie artrozy), mózg (wspiera poprawę pracy nerwów – usprawnia procesy pamięciowe i myślowe), serce i naczynia krwionośne (chroni przed arteriosklerozą).

    Selen pomaga w właściwym funkcjonowaniu tarczycy.

    Selen reguluje funkcję tarczycy, bierze udział w wytwarzaniu i przemianach jej hormonów. Tarczyca to największy gruczoł wydzielania wewnętrznego w naszym organizmie. Odpowiada za generowanie hormonów sprawdzających temperaturę ciała i prawidłową przemianę materii. Wpływa na działanie układu nerwowego, pokarmowego i rozrodczego. U dzieci może mieć także wpływ na to, jak szybko dziecko rośnie i jak dojrzewa jego kościec.

    A tak piszą lekarze o selenie – zobacz

     

    Jeżeli jesteś zainteresowana/y ochroną zdrowia produktami naturalnymi i

    potrzebujesz więcej informacji

    skorzystaj – Kliknij


Kalendarz

Październik 2019
P W Ś C P S N
« Sie    
 123456
78910111213
14151617181920
21222324252627
28293031  

Zapisz się do newslettera

Poinformujemy Cię o nowych produktach i promocjach

Please wait...


Dziękujemy za rejestrację!