fbpx
  • Siła selenu cz.II

    Cze 21

    dr. n. med. Norbert Szaluś

    Część II

    Od lat sześćdziesiątych i siedemdziesiątych rozpoczęto badania epidemiologiczne oceniające współzależność pomiędzy umie­ralnością na choroby nowotworowe a rozmieszczeniem Se w

    glebie lub plonach rolnych (jego ilością w spożywanej diecie) a umieralnością na choroby nowotworowe. Badania te były przede wszystkim prowadzone w Stanach Zjednoczonych ze względu na różnorodne stężenia Se w glebie. Clark i wsp. analizowali za­wartość selenu w uprawach rolnych, a następnie oceniali śmier­telność z powodu następujących nowotworów złośliwych: rak płuc, jelita grubego, przełyku, pęcherza moczowego, trzustki, sutka, jajników oraz szyjki macicy. Autorzy stwierdzili, że wyso­ka śmiertelność z powodu p0wyższych nowotworów złośliwych występuje na terenach 0 niskim stężeniu Se w płodach rolnych. Zależności te dotyczą również innych krajów. Schrauzer i wsp. obliczyli w 20 krajach ilość spożywanego przez ludność selenu i zaobserwowali podobnie jak poprzednicy, że umieralność z powodu raka płuca, jelita grubego, jajników i piersi jest ujemnie skorelo­wana z ilością Se spożywanego w diecie oraz stężeniem we krwi. W Japonii, gdzie średnie spożycie selenu wynosi około 500 µg dzień zachorowalność na raka jest 5 razy mniejsza w porówna­niu z innymi krajami, gdzie przyjmowana jest połowa tej dawki.

    Interesująco przedstawiają się wyniki badań nad stężeniem Se we krwi u osób aktualnie chorujących na choroby nowotworowe. Wielu autorów wykazało, że u chorych z wykazanym nowotworem złośliwym, stężenia Se we krwi pełnej oraz osoczu są znacznie niższe w porównaniu z osobami zdrowymi. W badaniu fińskim w grupie 40 kobiet z rakiem jajnika Sundstrom i wsp. wykazali, że stężenie Se w surowicy było znamiennie niższe w porównaniu ze zdrową populacją. Stężenia odpowiednio wyniosły: kobiety chorujące (73,4 ng/ml), kobiety zdrowe (96,3 ngl/ml). Porównywalne wnioski nasuwają się z pracy Zachary i wsp. Autorzy Ci stwierdzili, że stężenie Se u palących chorych na raka płuca w pełnej krwi oraz osoczu, były znacznie niższe w porównaniu z grupą kontrolną. W grupie chorej stężenia Se były następujące – pełna krew – 59,2 ng/ml i w osoczu – 42,5 ng/ml, w grupie kontrolnej odpowiednio – 76,5 ng/ml oraz 54,1 ng/ml. 

    W wielu innych badaniach naukowych udowodniono, iż stężenie Se u osób chorujących na nowotwory jest średnio obniżone od 5 do 35%. U dzieci w wieku 1-16 z rozpoznaną chorobą nowotworową, gdzie białaczki stanowiły 37,8%, potwierdzono również niższe stężenie selenu w osoczu w porównaniu z dziećmi zdrowymi. W Stanach Zjednoczonych w randomizowanej analizie (podwójna ślepa próba) przeprowadzonej w ramach The Nutritional Prevention of Cancer Trial przez dr Clark’a i wsp. miano oszacować czy suplementacja selenem powoduje zmniejszenie ryzyka zachorowania na nowotwory złośliwe. Należy dodać, że to było pierwsze badanie w podwójnej ślepej próbie. Do grupy włączono 1312 chorych nowotworowych (z wyłączeniem pacjentów chorujących na czerniaka złośliwego). Pacjentów podzielono na dwie grupy: pierwszą stanowili chorzy przyjmujący Se w dawce 200 µg/dzień, drugą pacjenci placebo. W końcowym punkcie badania stwierdzono 50% zmniejszenie umieralności w chorobach nowotworowych oraz 37% całkowite zmniejszenie zachorowalności na nowotwory, w tym 63% na raka prostaty, 58% na raka jelita grubego oraz 46% na raka płuc. Przeprowadzone w Polsce badania wykazały, że u nosicielek mutacji BRCA 1 występuje zwiększona podatność na mutageny mierzona testem bleomycynowym. Podatność tą można normalizować za pomocą niektórych preparatów selenu (Kowalska E. i wsp., dane nieopublikowane). Tak więc świadome wydaje się proponowanie nosicielkom mutacji BRCA1 suplementacji selenem (prof. J. Lubiński).

     

Kalendarz

Lipiec 2019
P W Ś C P S N
« Cze    
1234567
891011121314
15161718192021
22232425262728
293031  

Zapisz się do newslettera

Poinformujemy Cię o nowych produktach i promocjach

Please wait...


Dziękujemy za rejestrację!